Kandıra’da Toprak Susarsa…

Bugün 14 Mayıs.
Dünya Çiftçiler Günü

Her yıl olduğu gibi yine “kutluyoruz” diyoruz.
Ama insanın içinden kutlamak gelmiyor.
Çünkü ortada kutlanacak bir tablo değil, konuşulması gereken bir gerçek var.

Bir zamanlar Kandıra denince akla tarım gelirdi.
Toprağın bereketi, üreticinin emeği, köylünün alın teri…
Kocaeli’nin ilçeleri arasında tarımla öne çıkan, hatta bu alanda adeta tek olan bir yerdi Kandıra.

Bugün ise o eski günleri hatırlayanlar, iç geçirerek anlatıyor.

Fındık üreticisinin hali ortada.
Sezonda 330 lirayı gören ürün, bugün 160 liraya kadar gerilemiş durumda.
Mazot artmış, gübre artmış, işçilik artmış…
Ama üreticinin eline geçen düşmüş.
Bu tabloyu hangi vicdan kabul eder?

Çiftçi kazanamazsa üretmez.
Üretmezse bu topraklar susar.

Asıl mesele ise bundan daha derin.
Kandıra’nın dört bir yanı verimli tarım arazileriyle çevrili.
Ama bugün bu araziler, üretim için değil, arsa olarak değer görüyor.

%5 imar adı altında satılan topraklar…
Üzerine yapılan yapılar, konteynerler, plansız yerleşimler…

Toprak yavaş yavaş el değiştiriyor.
Ama daha önemlisi, toprağın amacı değişiyor.

Bir yerin tarım arazisi olması yetmez,
o arazinin gerçekten tarım için kullanılması gerekir.

Bugün gelinen noktada şu soruyu sormak gerekiyor:
Biz bu toprakları koruyabiliyor muyuz, yoksa göz göre göre kaybediyor muyuz?

Yetkililerin bu konuda daha güçlü, daha kararlı bir duruş sergilemesi artık bir tercih değil, zorunluluktur.

Çünkü mesele sadece bugünün meselesi değil.
Bu işin sonunda gıda var, gelecek var, bağımsızlık var.

Toprak giderse üretim gider.
Üretim giderse yarın gider.

Bugün 14 Mayıs.
Belki de en doğru cümle şu:

Kutlamak yerine hatırlamak zorundayız.

Toprağa emek veren, alın teriyle üretimi sürdüren tüm çiftçilerimizin gününü kutluyoruz.
Ama en çok da onların sesinin duyulmasını diliyoruz.